مقدمه: نیاز به روشی سریع و غیرتهاجمی برای از بین بردن موهای ناخواسته، که از نظر زیبایی یکی از مشکلات مهم تلقی می شود، منجر به استفاده از منابع نوری متنوع شده است.هدف: تعیین اثر(Intense Pulsed Light Source (IPLS بر موهای ناخواسته.روش اجرا:در این کار آزمایی بالینی باز بدون گروه شاهد، 77 ناحیه آناتومیکی مختلف در 34 بیمار مراجعه کننده به درمانگاه تخصصی پوست نوین دیدگان تهران در طی سالهای 81- 80 ، پس از ثبت اطلاعات دموگرافیک و شمارش تعداد موهای ناحیه مورد نظر، با روش IPLS با طیف انرژی 22 الی 34 ژول برسانتی متر مربع تحت درمان قرار گرفت. تعداد دفعات درمان بین 3 تا 7 جلسه بود که به فواصل 4 الی 6 هفته انجام شد. تمامی بیماران، 6 ماه پس از آخرین نوبت درمانشان پی گیری شدند و یافته ها با استفاده از آزمون paired test مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: 6ماه پس از آخرین جلسه در 80% نواحی تحت درمان، کاهش موهای ناخواسته به میزان بیش از 50% (به طور متوسط23 ±72درصد) مشهود بود. عوارض جانبی در 10 بیمار دیده شد که خفیف و گذرا بود.نتیجه گیری: IPLS را می توان به عنوان یک روش موثر و بی خطر برای از بین بردن طولانی مدت موهای زائد در انواع مختلف پوست ها به کارگرفت.

سابقه و هدف: قالبگیری در پروتز ثابت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. تحقیقات نتایج متناقضی در این خصوص نشان دادند. این مطالعه با هدف مقایسه دو تکنیک قالب گیری پوتی- واش دو مرحله ای با فضا وتکنیک پوتی- واش مجدد با قوام Light و Super Light انجام گردید.مواد و روشها: تحقیق به روش تجربی بر روی مدل آزمایشگاهی انجام شد. ازهر یک از دو تکنیک 10 قالب و در مجموع 20 نمونه گچی بدست آمد.ارتفاع و قطر دای بدون آندرکات و فاصله دو دای در مدل آزمایشگاهی 6 بار و در نمونه های گچی 3 بار با دستگاه profile projector اندازه گیری شد و میانگین آنها بدست آمد. ابعاد نمونه های گچی با مدل آزمایشگاهی مقایسه و توسط t-test آزمون گردید.یافته ها: درهردو تکنیک ارتفاع دای کاهش یافته و معنی دار نمی باشد (P<0.05). قطر دای توسط تکنیک دو مرحله ای با فضا افزایش و تکنیک واش مجدد کاهش یافته است که این کاهش قطر معنی دار می باشد (P<0.0001). از نظر فاصله بین دو دای، تکنیک قالبگیری دو مرحله ای با فضا دارای تغییرات بسیارکمی بوده، در حالی که در تکنیک واش مجدد فاصله بین دای ها بیشتر شده و معنی دار می باشد (P<0.0001).نتیجه گیری: در تکنیک قالبگیری پوتی- واش مجدد با قوام Light و Light Super قطر دای کوچک می شود و فاصله بین دندان های پایه افزایش می یابد و استفاده از این تکنیک سوال برانگیز است و نیاز به بررسی های بیشتری دارد.

زمینه و هدف: ثبات و گیر سیستم پست و کور در موفقیت ترمیم نهایی یک فاکتور کلیدی محسوب می شود. هدف از این مطالعه تعیین گیر چند نوع کورکامپوزیتی و سیستم باندینگ بر استحکام کششی باند بین انواع کور و یک نوع پست فایبر بود.روش بررسی: به منظور بررسی اتصال کور کامپوزیتی به پست تعداد 60 عدد پست فایبر کوارتز DT Light، بر اساس نوع باندینگ و نوع ماده کور به شش گروه تقسیم شدند: گروه Heliomolar Flow+Seal Bond :A، گروه Heliomolar Flow+SE Bond :B، گروه Valux Plus+Seal Bond :C، گروه Valux Plus+SE Bond :D، گروه Corecem+Seal Bond :E، گروه Corecem+SE Bond :F، پس از طی 5000 سیکل حرارتی (5-55oC) و برش طولی از هر نمونه 4 مقطع به ضخامت یک میلی متر به دست آمد. برش ها جداگانه در دستگاه تحت نیروی کششی قرار گرفت. سطح شکست توسط استریو میکروسکوپ بررسی و نوع شکست تعیین شد. One-Way ANOVA و Tukey HSD برای آنالیز آماری داده ها (P<0.05) مورد استفاده قرار گرفتند.یافته ها: تاثیر کور کامپوزیتی و نوع باندینگ مستقل از یکدیگر نبود. کاربرد Seal Bond، کامپوزیت هیبرید (Valux Plus) به طور معنی داری استحکام باند بیشتری داشت (P<0.05). درحالیکه با کاربرد SE Bond استحکام باند کامپوزیت هیبرید از دو گروه دیگر کمتر بود (P<0.05). نتیجه گیری: استحکام باند، تحت تاثیر نوع کامپوزیت و نوع سیستم باندینگ و ترکیب این دو نوع قرار دارد به طوری که یک کامپوزیت واحد ممکن است با کاربرد باندینگ متفاوت رفتار متفاوتی نشان دهد.

مقدمه: در این پژوهش، با توجه به اهمیت یافتن روز افزون کامپوزیت ها و همچنین تاثیر امواج فروسرخ بر خواص پلیمرها تاثیرات حذف و افزایش تابش فرو سرخ بر خواص مکانیکی کامپوزیت های دندانی مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: در این مطالعه تجربی _ آزمایشگاهی از 2 نوع دستگاه لایت کیور هالوژن (دستگاه لایت کیور optilux متعلق به شرکت Kerr) و LED (دستگاه لایت کیور woodpecker LED. D) و از کامپوزیت z250 ساخت شرکت 3mاستفاده شد. تعداد 54 عدد قالب کامپوزیت به ابعاد (ارتفاع 2 میلی متر و طول 15 میلی متر و عرض 5/3 میلی متر) در 6 گروه (QTH بدون تغییر، LED بدون تغییر، QTH به همراه فیلتر حذف کننده کامل طیف فروسرخ، LED به همراه فیلتر حذف کننده کامل طیف فروسرخ، QTH همراه با تابش فروسرخ با طول موج 980 نانومتر) به میزان 6 ژول بر سانتی متر مربع، LED همراه با تابش فروسرخ با طول موج 980 نانومتر (به میزان 16 j/cm2) تهیه شد که با در نظر گرفتن انرژی مورد نیاز (16 j/cm2) بر مبنای رادیومتر اختصاصی دستگاه های لایت کیور قالب ها در شرایط ثابت محیط، کیور شدند. سپس نمونه ها تحت آزمون خمش سه نقطه ای قرار گرفتند و استحکام خمشی، مدول خمشی و چقرمگی خمشی این نمونه ها محاسبه گردید. یافته ها: یافته های این پژوهش نشان دهنده این بودند که با حذف کامل طیف IR و اعمال دانسیته انرژی مساوی (با تغییر فاکتور زمان)، استحکام خمشی دو گروه LED و QTH افزایش پیدا می کرد که این افزایش به لحاظ آماری قابل توجه بوده است. این نتایج همچنین نشان داده اند در گروه هایی که تحت تابش IR اضافی قرار گرفته اند نیز اندکی افزایش در هر دو گروه LED و QTH مشاهده گردید که البته این میزان به لحاظ آماری قابل توجه نبوده است. نتایج متغیر مدول خمشی نیز بیانگر آن است که افزایش یا کاهش طیف IR در درون گروه ای QTH و LED تفاوت محسوسی در میزان مدول الاستیک ایجاد نکرده است و این تغییرات به لحاظ آماری قابل توجه نبوده است. نتایج بررسی چقرمگی نیز بیانگر آن است که چقرمگی در گروه های دارای فیلتر حذف کننده IR با دو گروه دیگر تفاوت قابل توجهی پیدا کرده است و این تفاوت به لحاظ آماری معنی دار است. در این متغیر در درون گروه های QTH و LED بدون تغییر و گروه های تحت تابش IR اضافی تفاوت قابل توجه آماری دیده نشده است. نتیجه گیری: نتیجه های این پژوهش حاکی از آن می باشد که حذف کامل IR با حفظ دانسیته انرژی به باز آرایی بهتر پیوند های درون ماده کمک می کند که سبب بهبود کلی خواص فیزیکی کامپوزیت می گردد.

انقلابی که مدل های نسل های اول و دوم هزینه یابی بر مبنای فعالیت، یعنی ABC و TDABC در محاسبه بهای تمام شده کالای ساخته شده بوجود آوردند، در کمک به تصمیم گیری مدیران واحدهای اقتصادی نقش بسزایی داشتند. مدل های سنتی محاسبه بهای تمام شده، به دلیل عدم توجه به رابطه علی و معلولی بین هزینه های غیرمستقیم و عامل بوجود آورنده آنها، موجب عدم تخصیص صحیح اینگونه هزینه ها به محصولات می شوند، مدل های هزینه یابی بر مبنای فعالیت، با برقراری رابطه علی و معلولی بین هزینه ها و عوامل بوجودآورنده آنها، گامی موثر در اصلاح محاسبه بهای تمام شده برداشتند، اما عدم توجه به درآمد فروش محصولات در مدل های مزبور، توان طبقه بندی سودآورترین محصولات را از مدیران می گیرد. نسل سوم هزینه یابی بر مبنای فعالیت با عنوان Light TDABC معضل یاد شده را از بین می برد، این پژوهش به منظور طبقه بندی سودآورتربن محصولات تولیدی انجام گرفته است. برای انجام پژوهش، شرکت تولید محصولات لبنی هموطن در سال 1395 انتخاب شد. با محاسبه بهای تمام شده و سود عملیاتی به کمک مدل های سنتی و TDABCو به دنبال آن محاسبه نسبت سود عملیاتی به فروش و مقایسه نتایج به دست آمده از طریق مدل آماری آزمون t زوجی دو جامعه وابسته، این نتیجه حاصل شد که بین نسبت های سود عملیاتی به فروش در مدل های سنتی و Light TDABC، تفاوت معناداری وجود دارد. پس از آن، به منظور دستیابی به مدل Light TDABC، با طبقه بندی محصولات، سودآورترین محصولات را طبق قانون پارتو شناسایی کردیم.

بیان مساله: طی چند سال اخیر کاربرد کامپوزیت ها برای ترمیم دندانها بویژه دندانهای خلفی رایج شده است. یکی از مشکلات موجود در مورد ترمیم دندانها با رزین های کامپوزیت، بروز درز در حد فاصل کامپوزیت با دندان می باشد؛ از جمله روشهای مقابله با این مشکل، استفاده از روش ساندویچ یعنی کاربرد گلاس آینومر به عنوان بیس، قبل از کاربرد رزین کامپوزیت می باشد. از آنجا که الگوی پلیمریزاسیون در کامپوزیت های سخت شونده به طور شیمیایی و کامپوزیت های سخت شونده با نور متفاوت است، به نظر می رسد تاثیرات متفاوتی بر باند گلاس آینومر با عاج دندان داشته باشند.هدف: مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر کاربرد کامپوزیت نوری و شیمیایی بر باندگلاس آینومر نوری به عاج دندان انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی (In- vitro) 40 دندان پرمولر انسانی انتخاب و به چهار گروه زیر تقسیم شدند. در گروه 1، فقط گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر بر روی سطح عاج قرار گرفت. در گروه 2، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر و کامپوزیت شیمیایی ضخامت 2 میلیمتر و به صورت توده قرار داده شد. در گروه 3، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر- کامپوزیت نوری به ضخامت 2 میلیمتر و به صورت دو لایه 1میلیمتری قرار گرفت. در گروه 4، گلاس آینومر نوری با ضخامت 1 میلیمتر- اچینگ با اسید فسفریک 37% به مدت 10 ثانیه- کامپوزیت نوری به ضخامت 2 میلیمتر و به صورت 2 لایه 1 میلیمتری قرار گرفت. اندازه درز در حد فاصل گلاس آینومر دندان و گلاس آینومر-کامپوزیت با استفاده از میکروسکوپ الکترونی مشخص گردید و با آزمونهای آماری ANOVA و t-student تجزیه و تحلیل شد. نمونه ها از نظر بروز ترک در مواد نیز بررسی شدند.یافته ها: در گروههای 1 و 2 هیچ درزی در حدفاصل گلاس آینومر- عاج دندان و ترک در گلاس آینومر مشاهده نشد. در گروه 3 در حد فاصل گلاس آینومر- کامپوزیت نوری، درز مشاهده شد ولی ترک در همه نمونه ها در گلاس آینومرنوری مشاهده شد. در گروه 4 در هر دو حد فاصل، درز وجود داشت و ترکهای شدیدی نیز در گلاس آینومرنوری مشاهده گردید. کمترین میزان درز مربوط به گروه 1 و 2 و بیشترین میزان مربوط به گروه 4 بود و بین میزان درز در گروههای 3 و 4 با گروه شاهد و گروه 2 اختلاف معنی داری وجود داشت (05/0 P<).نتیجه گیری: با توجه به شرایط این تحقیق، با کاربرد کامپوزیت شیمیایی بر روی گلاس آینومر نوری، هیچ گونه درز و ترکی بروز نکرد و ترمیم کاملا یکپارچه بود؛ اما کاربرد کامپوزیت نوری و نیز اچ کردن گلاس آینومر نوری قبل از کاربرد کامپوزیت نوری، بروز درز و ترک را تشدید نمود.

هدف. این مطالعه با هدف نشان دادن کارآیی تعیین محل ساک لاکریمال طی عمل داکریوسیستورینوستومی آندوسکوپیک (EDCR) با استفاده از پروب لاکریمال بدون نیاز به Light pipe طراحی گردید.روش ها. این یک مطالعه کارآزمایی بالینی غیر تصادفی آینده نگر با پی گیری یک ساله پس از عمل می باشد. گروه 40 نفره بیمارانی که در فاصله زمانی فروردین ماه 1380 لغایت اسفند ماه 1383 تحت بررسی و پیگیری پس از عمل EDCR با استفاده از پروب لاکریمال بدون Light Pipe قرار گرفته بودند وارد مطالعه شدند. بیماران دچار داکریوسیستیت مزمن بودند و قبلا عمل جراحی DCR آندوسکوپیک یا اکسترنال انجام نداده بودند.تکنیک عمل شامل استفاده از پروب لاکریمال جهت ورود به ساک لاکریمال و سوراخ کردن ساک همراه با استخوان و مخاط پوشاننده روی آن و ورود به فضای داخل بینی و مارسوپیالیزه کردن ساک با guide پروب وارده به بینی بود. پیگیری شامل بررسی علایم بیمار از قبیل اشک ریزش و نیز انجام آندوسکوپی بود. موفقیت بصورت از بین رفتن علایم و باز بودن مجرا با ایریگاسیون مجرای لاکریمال تعریف شد. دوره پیگیری تا یکسال پس از عمل بود.نتایج. از 40 بیمار عمل شده 29 نفر (%72.5) زن و 11 نفر (%27.5) مرد بودند. میانگین سنی بیماران  12-74) 31.5سال( بود. 20 بیمار درگیری چشم راست و 16 بیمار درگیری چشم چپ و 4 بیمار درگیری هر دو چشم داشتند. 3 بیمار علاوه بر DCR تحت عمل سپتوپلاستی نیز قرار گرفتند. میزان موفقیت عمل جراحی در بیماران عمل شده با استفاده از پروب لاکریمال در پیگیری یکساله %82.5 بود. هیچ کدام از بیماران دچار عوارض مربوط به عمل جراحی EDCR نشدند.نتیجه گیری. استفاده از پروب لاکریمال جهت لوکالیزاسیون محل ساک لاکریمال روشی مطمئن و آسان است. تحت تاثیر عوامل مختل کننده، تعیین محل ساک با استفاده از Light Pipe آسان نیست و حداقل به اندازه Light Pipe نیز موثر است. بنابراین می تواند جایگزین مناسبی برای Light Pipe باشد.